"Ζωή σε 2 ταχύτητες", είναι άνετα ο πιο χαρακτηριστικός τίτλος της ζωής μου . Και όχι μόνο εμένα.
Είμαι σίγουρη οτι όσοι ζούν και εργάζονται σε μια τουριστική περιοχή, είτε αυτή είναι χειμερινός προορισμός, είτε είναι καλοκαιρινός, πάνω κάτω ζουν τη ζωή τους σε 2 ταχύτητες.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι το χειμώνα το νησί που πήγες διακοπές το καλοκαίρι;
Το φαντάζεσαι πάντα με κόσμο, φασαρία, όλα τα μαγαζιά ανοιχτά, όλο τον κόσμο να διασκεδάζει κτλ. Όταν όμως ο κόσμος αρχίζει να φεύγει και οι δρόμοι να ερημώνουν σιγά-σιγά, αυτός ο τόπος αλλάζει. Αλλάζει όψη, χρώμα, διάθεση.... Καμιά φορά αλλάζει και πρόσωπο. Γίνεται άγριος, αφιλόξενος. Έρημος, όχι ήρεμος, έρημος.
Μερικές φορές μπορώ να παρομοιάσω τον τόπο μου με ζωντανό άνθρωπο και να πω με σιγουριά οτι η μετάβαση από το καλοκαίρι στον χειμώνα είναι ο "χωρισμός". Βιώνει ο τόπος όλα όσα βιώνουμε όταν χωρίζουμε. Από τη μια στιγμή στην άλλη, από εκεί που είσαι πλημμυρισμένος με αισθήματα, γεμάτος από ζωή και αγάπη, ξαφνικά χωρίζεις. Νιώθεις μόνος, νιώθεις έρημος και αυτό φαίνεται στο πρόσωπό σου. Έτσι ακριβώς και η τουριστική περιοχή.
Κάποιοι νομίζουν οτι το χειμώνα όλοι ηρεμούμε, ησυχάζουμε και ξεκουραζόμαστε. Δεν είναι ακριβώς έτσι.
Όταν έχεις περάσει 6 μήνες σε ρυθμούς "καρναβαλιού":
Κάθε μέρα (7 μέρες τη βδομάδα) δουλειά, με ξύπνημα 7.30 το πρωί αλλά παράλληλα να θέλεις να απολαύσεις και το καλοκαίρι που έχεις στα πόδια σου (ενώ άλλοι πληρώνουν τόσα χρήματα (αλήθεια, είναι τόσα πολλά;) για να έρθουν να το ζήσουν έστω και λίγες μέρες).
Θέλεις να πηγαίνεις στη θάλασσα, να πηγαίνεις μια βόλτα στα μαγαζιά, να περπατήσεις στην πόλη σου απογευματάκι, να φας παγωτάκι.............
Ε! Και οι υποχρεώσεις; Έχεις να μαγειρέψεις, έχεις να καθαρίσεις το σπίτι, έχεις να φροντίσεις την οικογένεια (από το σύζηγο μέχρι τα παιδιά), έχεις να...., έχεις...., ......
Και το πρωί στις 7.30 πάλι από την αρχή, κάθε μέρα, 6 μήνες.
Όταν, λοιπόν, έχεις περάσει σε αυτούς τους ρυθμούς και ξαφνικά ΟΛΑ αλλάζουν γύρω σου, το μόνο που δεν μπορείς να κάνεις είναι να ηρεμίσεις. Η αλήθεια είναι οτι κατά κάποιο τρόπο ξεκουράζεσαι αλλά δεν ξέρω κατά πόσο και αν είναι ποιοτική αυτή η ξεκούραση.
Καταρχήν, σίγουρα ο πρώτος μήνας θα είναι αφιερωμένος στην προσαρμογή ή απλά στο "ξεζάλισμα". Και τώρα θα μου πείς: "Καλά ένα μήνα θέλεις να προσαρμοστείς;"
Ναι, και καμιά φορά δεν τα καταφέρνεις κιόλας. Μετά που θα συνέλθεις κάπως, σίγουρα θα βοηθήσει και το κρύο σε αυτό, θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι! Οκ, τι κάνουμε τώρα;;;;;;
Φυσικά έχεις όλες τις υποχρεώσεις που ανέφερα και παραπάνω, φυσικά θα δεις και τους φίλους σου που εκ των πραγμάτων το καλοκαίρι δεν γίνεται να δεις, φυσικά θα πάς και ένα μικρό ταξιδάκι που το έχεις απόλυτη ανάγκη.... Μετά;
Σαν άνθρωποι, δεν έιναι στη φύση μας να καθόμαστε και να κοιτάμε το ταβάνι (εντάξει, όχι όλοι, το ξέρω). Απλά όταν δουλεύεις τόσο μετά σου κακοφαίνεται πολύ να κάθεσαι μόνο, δεν το αντέχεις.
Έτσι αρχίζουν οι δραστηριότητες του χειμώνα. Πολιτιστικός σύλλογος, τοπική εφημερίδα, ομάδα για ποδηλατάδα, για περπάτημα, κινηματογραφική λέσχη και όλες αυτές οι υπέροχες πολιτιστικές δραστηριότητες.
Ηρεμία;
Μπα, δεν θα το έλεγα. Ο χρόνος περνάει νεράκι. Έρχεται ο Μάρτιος και αρχίζουν οι προετοιμασίες στα μαγαζιά. Πανικός, άγχος, τρέξιμο και πάλι. Εξαντλητικοί ρυθμοί.
Τι προτιμάς; Τι σου αρέσει να κάνεις;
Η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω και αμέσως να την καταργήσω, γιατί πολύ απλά έτσι έιναι η ζωή μου και δεν υπάρχει κανένα μέτρο είναι:
Παν μέτρον άριστον.
Είμαι σίγουρη οτι όσοι ζούν και εργάζονται σε μια τουριστική περιοχή, είτε αυτή είναι χειμερινός προορισμός, είτε είναι καλοκαιρινός, πάνω κάτω ζουν τη ζωή τους σε 2 ταχύτητες.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι το χειμώνα το νησί που πήγες διακοπές το καλοκαίρι;
Το φαντάζεσαι πάντα με κόσμο, φασαρία, όλα τα μαγαζιά ανοιχτά, όλο τον κόσμο να διασκεδάζει κτλ. Όταν όμως ο κόσμος αρχίζει να φεύγει και οι δρόμοι να ερημώνουν σιγά-σιγά, αυτός ο τόπος αλλάζει. Αλλάζει όψη, χρώμα, διάθεση.... Καμιά φορά αλλάζει και πρόσωπο. Γίνεται άγριος, αφιλόξενος. Έρημος, όχι ήρεμος, έρημος.
Μερικές φορές μπορώ να παρομοιάσω τον τόπο μου με ζωντανό άνθρωπο και να πω με σιγουριά οτι η μετάβαση από το καλοκαίρι στον χειμώνα είναι ο "χωρισμός". Βιώνει ο τόπος όλα όσα βιώνουμε όταν χωρίζουμε. Από τη μια στιγμή στην άλλη, από εκεί που είσαι πλημμυρισμένος με αισθήματα, γεμάτος από ζωή και αγάπη, ξαφνικά χωρίζεις. Νιώθεις μόνος, νιώθεις έρημος και αυτό φαίνεται στο πρόσωπό σου. Έτσι ακριβώς και η τουριστική περιοχή.
Κάποιοι νομίζουν οτι το χειμώνα όλοι ηρεμούμε, ησυχάζουμε και ξεκουραζόμαστε. Δεν είναι ακριβώς έτσι.
Όταν έχεις περάσει 6 μήνες σε ρυθμούς "καρναβαλιού":
Κάθε μέρα (7 μέρες τη βδομάδα) δουλειά, με ξύπνημα 7.30 το πρωί αλλά παράλληλα να θέλεις να απολαύσεις και το καλοκαίρι που έχεις στα πόδια σου (ενώ άλλοι πληρώνουν τόσα χρήματα (αλήθεια, είναι τόσα πολλά;) για να έρθουν να το ζήσουν έστω και λίγες μέρες).
Θέλεις να πηγαίνεις στη θάλασσα, να πηγαίνεις μια βόλτα στα μαγαζιά, να περπατήσεις στην πόλη σου απογευματάκι, να φας παγωτάκι.............
Ε! Και οι υποχρεώσεις; Έχεις να μαγειρέψεις, έχεις να καθαρίσεις το σπίτι, έχεις να φροντίσεις την οικογένεια (από το σύζηγο μέχρι τα παιδιά), έχεις να...., έχεις...., ......
Και το πρωί στις 7.30 πάλι από την αρχή, κάθε μέρα, 6 μήνες.
Όταν, λοιπόν, έχεις περάσει σε αυτούς τους ρυθμούς και ξαφνικά ΟΛΑ αλλάζουν γύρω σου, το μόνο που δεν μπορείς να κάνεις είναι να ηρεμίσεις. Η αλήθεια είναι οτι κατά κάποιο τρόπο ξεκουράζεσαι αλλά δεν ξέρω κατά πόσο και αν είναι ποιοτική αυτή η ξεκούραση.
Καταρχήν, σίγουρα ο πρώτος μήνας θα είναι αφιερωμένος στην προσαρμογή ή απλά στο "ξεζάλισμα". Και τώρα θα μου πείς: "Καλά ένα μήνα θέλεις να προσαρμοστείς;"
Ναι, και καμιά φορά δεν τα καταφέρνεις κιόλας. Μετά που θα συνέλθεις κάπως, σίγουρα θα βοηθήσει και το κρύο σε αυτό, θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι! Οκ, τι κάνουμε τώρα;;;;;;
Φυσικά έχεις όλες τις υποχρεώσεις που ανέφερα και παραπάνω, φυσικά θα δεις και τους φίλους σου που εκ των πραγμάτων το καλοκαίρι δεν γίνεται να δεις, φυσικά θα πάς και ένα μικρό ταξιδάκι που το έχεις απόλυτη ανάγκη.... Μετά;
Σαν άνθρωποι, δεν έιναι στη φύση μας να καθόμαστε και να κοιτάμε το ταβάνι (εντάξει, όχι όλοι, το ξέρω). Απλά όταν δουλεύεις τόσο μετά σου κακοφαίνεται πολύ να κάθεσαι μόνο, δεν το αντέχεις.
Έτσι αρχίζουν οι δραστηριότητες του χειμώνα. Πολιτιστικός σύλλογος, τοπική εφημερίδα, ομάδα για ποδηλατάδα, για περπάτημα, κινηματογραφική λέσχη και όλες αυτές οι υπέροχες πολιτιστικές δραστηριότητες.
Ηρεμία;
Μπα, δεν θα το έλεγα. Ο χρόνος περνάει νεράκι. Έρχεται ο Μάρτιος και αρχίζουν οι προετοιμασίες στα μαγαζιά. Πανικός, άγχος, τρέξιμο και πάλι. Εξαντλητικοί ρυθμοί.
Τι προτιμάς; Τι σου αρέσει να κάνεις;
Η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω και αμέσως να την καταργήσω, γιατί πολύ απλά έτσι έιναι η ζωή μου και δεν υπάρχει κανένα μέτρο είναι:
Παν μέτρον άριστον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου